Ma dziwną twarz podobną do maski: białą i rumianą, z bardzo czerwonymi wargami i jasną brodą, z gęstymi jasnymi włosami. Oczy ma za bardzo błękitne, a spojrzenie ciężkie i nieruchome. Ubiera się elegancko.
Swidrygajłow to ziemianin, u którego Dunia była guwernantką. Napastował ją, a po śmierci żony, Marfy Pietrowny, przyjeżdża do Petersburga, żeby ją zdobyć. Chodzą o nim ciemne pogłoski o krzywdzie dzieci i śmierci służącego. Podsłuchuje wyznanie Raskolnikowa i próbuje użyć go do szantażu wobec Duni. Gdy Dunia strzela do niego i mówi, że nigdy go nie pokocha, wypuszcza ją. Ostatniej nocy rozdaje pieniądze: na sieroty po Marmieładowie, Soni i swojej młodziutkiej narzeczonej. Rano zastrzela się. Jest ciemnym odbiciem Raskolnikowa: człowiekiem, który przekroczył wszelkie granice i nie umiał żyć dalej.
„a nie mówiłem, że między nami jest coś wspólnego!”
tom IV, rozdział I. Swidrygajłow widzi w Raskolnikowie bratnią duszę. To podstawa porównania obu bohaterów jako sobowtórów.