Oran, prefektura francuska w Algierii, 194. rok. W kwietniu na ulicach zdychają tysiące szczurów, a potem umiera dozorca domu doktora Bernarda Rieux. Rieux i stary lekarz Castel rozpoznają dżumę, ale władze długo zwlekają. Gdy liczba zgonów rośnie, przychodzi rozkaz zamknięcia miasta. Mieszkańcy zostają odcięci od świata i od bliskich. Dziennikarz Raymond Rambert, który przypadkiem utknął w Oranie, szuka sposobu ucieczki do ukochanej w Paryżu. Jean Tarrou zakłada ochotnicze oddziały sanitarne, w których pracuje też skromny urzędnik Joseph Grand. Ojciec Paneloux w kazaniu nazywa dżumę karą za grzechy. Cottard, który wcześniej próbował się powiesić, dobrze czuje się w zarazie, bo nikt go nie ściga. Latem epidemia osiąga szczyt. Jesienią Rambert rezygnuje z ucieczki i zostaje, by pomagać. Na oczach lekarzy umiera syn sędziego Othona, na którym wypróbowano serum Castela. Paneloux w drugim kazaniu mówi o trudnej wierze i wkrótce sam umiera. W grudniu Grand choruje i zdrowieje. W styczniu zaraza słabnie, ale umiera jeszcze Tarrou, a Rieux dostaje wiadomość o śmierci żony. W lutym bramy się otwierają. Rieux wyznaje, że to on spisał kronikę. Cottard zaczyna strzelać z okna i zostaje aresztowany. Na koniec Rieux ostrzega, że bakcyl dżumy nie ginie nigdy.
Sprawdź, ile pamiętasz: Dżuma: sprawdzian z lektury