Bernard Rieux to lekarz z Oranu, syn robotnika. Jako pierwszy znajduje martwego szczura i jako jeden z pierwszych mówi o dżumie. Na początku epidemii odprowadza chorą żonę do sanatorium poza miastem i przez całą zarazę jej nie widzi. Leczy chorych od rana do nocy, kieruje szpitalem pomocniczym i odmawia Rambertowi zaświadczenia, bo nie może ręczyć, że ten jest zdrowy. Nie wierzy w Boga i mówi Tarrou, że walczy ze światem takim, jaki jest. Po śmierci synka Othona odpowiada Paneloux, że nigdy nie pokocha świata, w którym dzieci są torturowane. Traci przyjaciela Tarrou, a potem żonę. Pod koniec wyznaje, że to on jest narratorem kroniki.
Jean Tarrou przyjeżdża do Oranu niedługo przed epidemią i mieszka w hotelu. Prowadzi notatki, w których zapisuje drobne, dziwne zdarzenia, na przykład staruszka plującego na koty. Narrator korzysta z tych notatek w kronice. Tarrou wymyśla ochotnicze oddziały sanitarne i sam je organizuje. Na tarasie opowiada Rieux, że jego ojciec był prokuratorem i że po rozprawie, na której ojciec żądał śmierci oskarżonego, odszedł z domu i postanowił walczyć z każdym zabijaniem. Chce wiedzieć, czy można być świętym bez Boga. Umiera na dżumę w domu Rieux, gdy epidemia już słabnie.
Raymond Rambert to dziennikarz z Paryża, który przyjechał do Oranu napisać o warunkach życia Arabów. Zamknięcie miasta odcina go od ukochanej kobiety w Paryżu; mówi o niej żona, choć przyznaje, że nie są małżeństwem. Uważa, że jest w Oranie obcy i że dżuma go nie dotyczy, więc prosi o zaświadczenie, chodzi po urzędach, a w końcu umawia się z przemytnikami. Czekając na ucieczkę, pomaga w oddziałach sanitarnych. Gdy ucieczka jest już możliwa, zostaje, bo uznaje, że wstydziłby się być szczęśliwy sam. Po otwarciu bram wita ukochaną na dworcu.
Ojciec Paneloux to uczony jezuita, poważany w mieście. W pierwszym kazaniu mówi, że dżuma jest karą za grzechy i że mieszkańcy na nią zasłużyli. Potem wstępuje do oddziałów sanitarnych. Przy łóżku umierającego synka Othona widzi cierpienie niewinnego dziecka. W drugim kazaniu mówi już nie „wy”, tylko „my” i wzywa do wiary, która przyjmuje wszystko, nawet to, czego nie da się zrozumieć. Gdy choruje, nie chce wezwać lekarza. Umiera z krucyfiksem w rękach, a na jego karcie wpisano „wypadek wątpliwy”.
Joseph Grand to skromny urzędnik merostwa, od dwudziestu lat na tej samej posadzie, czasem pomaga też w biurze statystycznym. Ratuje Cottarda, który próbował się powiesić. Wieczorami pisze książkę, ale wciąż poprawia jej pierwsze zdanie o amazonce jadącej przez Lasek Buloński. Młodo ożenił się z Jeanne, która w końcu od niego odeszła, i wciąż myśli, żeby do niej napisać. W czasie epidemii zostaje kimś w rodzaju sekretarza formacji sanitarnych. Narrator uważa go za cichego bohatera. W Boże Narodzenie ciężko choruje, każe spalić rękopis, ale wbrew przewidywaniom zdrowieje.
Cottard to rentier, sąsiad Granda. Na początku próbuje się powiesić, bo boi się aresztowania za dawne przewinienie. Gdy wybucha dżuma, nagle czuje się dobrze: policja ma inne sprawy, a wszyscy żyją w strachu tak jak on. Zarabia na przemycie i pomaga Rambertowi dotrzeć do przemytników. Tarrou mówi mu, że bez dżumy zostałby aresztowany. Gdy zaraza słabnie, Cottard boi się, ucieka przed dwoma urzędnikami, a w dniu radości strzela z okna do ludzi na ulicy. Policja go bije i zabiera.