Część I. Rano 16 kwietnia doktor Bernard Rieux znajduje na schodach martwego szczura. W kolejnych dniach szczury wychodzą z piwnic setkami i zdychają na ulicach. Żona Rieux, chora od roku, wyjeżdża pociągiem do sanatorium, a do doktora przyjeżdża matka. Dziennikarz Raymond Rambert z Paryża pyta Rieux o warunki życia Arabów. Pod koniec kwietnia szczurów już nie ma, ale zaczynają chorować ludzie. Umiera dozorca kamienicy Rieux. Urzędnik merostwa Joseph Grand ratuje sąsiada, Cottarda, który próbował się powiesić. Stary doktor Castel mówi Rieux wprost, że to dżuma. Na naradzie w prefekturze lekarze spierają się o nazwę choroby, a władze ogłaszają tylko część zarządzeń. Zgonów przybywa, aż przychodzi depesza nakazująca zamknąć miasto.
Część II. Zamknięcie bram rozdziela rodziny i zakochanych. Nie wolno wysyłać listów, zostają tylko krótkie depesze. Rambert prosi Rieux o zaświadczenie, że jest zdrowy, ale lekarz odmawia. Dziennikarz chodzi od urzędu do urzędu, a potem przez Cottarda dociera do przemytników. Ojciec Paneloux w czasie tygodnia modlitw głosi kazanie, że dżuma jest karą zesłaną przez Boga. Grand czyta Rieux pierwsze zdanie swojej książki o amazonce i wciąż je poprawia. Tarrou proponuje Rieux ochotnicze oddziały sanitarne i sam je organizuje. Grand zostaje ich sekretarzem, a Castel zaczyna przygotowywać surowicę. Ucieczka Ramberta kilka razy się odwleka. Cottard przyznaje, że dobrze mu w zarazie, a Tarrou zauważa, że bez niej zostałby aresztowany.
Część III. W sierpniu dżuma ogarnia całe miasto. Dzielnice są izolowane, ludzie podpalają domy, zdarzają się ataki na bramy, a władze wprowadzają stan oblężenia. Zmarłych grzebie się bez ceremonii we wspólnych dołach, a potem pali w piecu krematoryjnym; ciała wożą nocą tramwaje. Mieszkańcy przyzwyczajają się do nieszczęścia i przestają nawet tęsknić wyraźnie.
Część IV. We wrześniu i październiku wszyscy są wyczerpani. Rambert ma już ustalony termin ucieczki, ale w ostatniej chwili postanawia zostać i pracować w formacjach sanitarnych. Pod koniec października Castel ma gotowe serum. Wypróbowują je na synku sędziego Othona, ale dziecko umiera po długiej męce. Wstrząśnięty Rieux mówi Paneloux, że nie pokocha świata, w którym dzieci są torturowane. Paneloux głosi drugie kazanie o trudnej miłości do Boga, choruje i umiera z krucyfiksem w rękach; na karcie wpisano „wypadek wątpliwy”. Tarrou opowiada Rieux o swoim ojcu prokuratorze i o tym, że chce być świętym bez Boga. Potem obaj kąpią się w morzu. Othon po kwarantannie chce wrócić do obozu jako ochotnik. W Boże Narodzenie Grand ciężko choruje, każe spalić rękopis, ale nieoczekiwanie zdrowieje. Wracają żywe szczury.
Część V. W styczniu epidemia szybko słabnie, a 25 stycznia prefektura ogłasza, że jest zahamowana. Cottard boi się końca zarazy i ucieka przed dwoma urzędnikami. Tarrou choruje i umiera w domu Rieux, pielęgnowany przez doktora i jego matkę. Wkrótce potem Rieux dostaje telegram o śmierci żony. W lutym bramy się otwierają, a Rambert wita na dworcu ukochaną. Rieux wyznaje, że jest autorem kroniki. Cottard strzela z okna do ludzi i zostaje pobity i zabrany przez policję. Grand znów pisze swoje zdanie. Rieux słucha radości miasta, ale wie, że dżuma może kiedyś wrócić.
Rieux znajduje martwe szczury, odprowadza chorą żonę na pociąg i poznaje Ramberta, Tarrou i Granda. Umiera dozorca, Castel nazywa chorobę dżumą, władze zwlekają, aż przychodzi rozkaz zamknięcia miasta.
Rozłąka i wygnanie w zamkniętym Oranie. Rambert szuka ucieczki, Paneloux głosi kazanie o karze, Tarrou zakłada oddziały sanitarne, Grand poprawia swoje zdanie, a Cottard odnajduje się w zarazie.
Sierpień: pożary, stan oblężenia, wspólne doły i piec krematoryjny. Mieszkańcy tracą nadzieję i przyzwyczajają się do nieszczęścia.
Rambert zostaje w mieście. Umiera synek Othona, Paneloux głosi drugie kazanie i umiera. Tarrou opowiada swoje życie, Grand choruje i zdrowieje, wracają żywe szczury.
Epidemia słabnie, umierają Tarrou i żona Rieux. Bramy otwierają się w lutym, Cottard zostaje aresztowany, a Rieux wyznaje, że to on jest autorem kroniki.
Sprawdź, ile pamiętasz: Dżuma: sprawdzian z lektury