Car koronuje się w Warszawie na króla Polski. W nocy wychodzi z sypialni z lampą w ręku. Na placu Saskim stoi wśród generałów.
Car koronuje się na króla Polski i przysięga na konstytucję. W nocy budzi go hałas: znajduje Kordiana z bagnetem przy drzwiach sypialni, rani go szpadą w rękę i każe rozstrzelać, jeśli żołnierz nie oszalał. Podejrzewa, że zamach przygotował jego brat. Na placu Saskim, gdy Konstanty obiecuje Kordianowi życie, car po cichu każe złożyć sąd wojenny. W ostatniej rozmowie wypomina bratu zbrodnie i dopiero gdy Konstanty oddaje mu szpadę, podpisuje ułaskawienie.
„Złożyć sąd wojenny”
Akt III, Scena 7. Car łamie obietnicę brata.
„Mój brat... już Polakiem”
Akt III, Scena 9. Car ze złością stwierdza, że brat stanął po stronie Polaków.