Stary sługa z wąsami, które kręci, gdy opowiada. W pierwszej scenie czyści broń myśliwską. W celi klasztornej płacze i pada na kolana.
Grzegorz to stary sługa w domu Kordiana. Był żołnierzem: walczył w Egipcie i dostał się do niewoli rosyjskiej w 1812 roku. Opowiada Kordianowi bajkę o Janku i historię Kazimierza, który zginął w niewoli, bo nie chciał służyć w obcym wojsku. To on przynosi Laurze wiadomość, że panicz się zastrzelił, a później znajduje go rannego w lesie. Na końcu towarzyszy Kordianowi w celi przed egzekucją. Kordian prosi go, by jego wnuk dostał imię Kordian, potem się waha, ale Grzegorz obiecuje, że tak nazwie wnuka. Kordian żegna go słowami „mój wierny ojcze”.