Panna, która jeździ konno i nazywa Kordiana w myślach dziecięciem. Tekst nie opisuje jej twarzy. Wieczorem siedzi sama przy lampie i czyta sztambuch.
Laura to pierwsza miłość Kordiana. W ogrodzie słucha jego wyznań z uśmiechem na pół szyderczym, radzi mu spokój i odjeżdża. W nocy niepokoi się, że zraniła go szyderstwem, i czyta jego wiersz w swoim sztambuchu. Widzi przez okno konia bez jeźdźca, a chwilę później Grzegorz mówi jej, że panicz się zastrzelił.