Starzec w czarnej masce, z włosami siwymi jak śnieg. Zna lochy kościoła i siedzi za okrągłym stołem przy jednej lampie.
Prezes przewodniczy spotkaniu spiskowców w podziemiach kościoła św. Jana. Wspomina, że w młodości walczył za wolność. Uważa, że zabicie cara byłoby zbrodnią, która splami naród, i straszy spiskowców jej skutkami. Gdy Podchorąży porywa zebranych, Prezes umywa ręce od krwi. W głosowaniu zwycięża jego stanowisko. Gdy zostaje z Kordianem sam, klęka przed nim i wyznaje, że walczy z własnym sumieniem.
„Lecz ja ręce z krwi umywam”
Akt III, Scena 4. Prezes jak Piłat odcina się od zbrodni, którą spiskowcy mogą popełnić.