Brat cara, wojskowy, który przechadza się niecierpliwie po placu. W gniewie pieni się, zgrzyta zębami i miażdży w dłoni porcelanę.
Wielki książę Konstanty to brat cara. Po koronacji uderza starą kobietę z dzieckiem. W szpitalu wariatów każe zabrać Kordiana na plac Saski. Tam znęca się nad nim i każe mu przeskoczyć na koniu piramidę z bagnetów, a gdy Kordian to robi, ściska go i obiecuje mu życie. Kiedy dowiaduje się o wyroku, wymusza na carze ułaskawienie. Car drwi z niego, że zrzekł się tronu, a bracia wypominają sobie dawne zbrodnie rodu. Na końcu car mówi o nim: „Mój brat... już Polakiem”.
„To daruję ci życie”
Akt III, Scena 7. Książę obiecuje życie za skok przez bagnety.