Wielki, gruby Francuz, ociekający potem. Wartownik woła na niego „gruby”.
Henri to Francuz z Kanady, przyjaciel narratora. Marzy o francuskim winie z transportów i obiecuje narratorowi buty i koszulę. Gdy przychodzi transport, zabiera go na rampę, bo brakuje ludzi. Zna wszystkie reguły: kupuje od posta wodę, radzi, czego nie brać i jak uniknąć bicia. Mówi, że od Bożego Narodzenia przeszedł mu przez ręce chyba milion ludzi, a najgorsze są transporty spod Paryża, bo spotyka znajomych. Tym ludziom mówi, że idą się kąpać. Złość narratora na ofiary nazywa normalną i obliczoną. Dba o przyjaciela: gdy ten nie ma siły, pozwala mu zostać pod szynami, ostrzega przed esesmanem i obiecuje zdobyć buty.
„to normalne, przewidziane i obliczone”
Całość. Henri widzi w złości narratora działanie systemu, który zaplanował nawet uczucia więźniów.
„od Bożego Narodzenia przewinęło się przez moje ręce chyba z milion ludzi”
Całość. Henri mówi o ludziach jak o towarze, który przeszedł przez jego ręce.
„Że idą się kąpać, a potem spotkamy się w obozie.”
Całość. Tak Henri okłamuje znajomych z transportów spod Paryża.