Otyły, z twarzą, którą narrator porównuje do miniatur Coswaya. Je kanapki z sardynkami i pomidory.
Marsylczyk to więzień z Marsylii, przyjaciel narratora, którego imienia narrator nie zna. Mówi wprost to, czego inni nie mówią: ludzi nie może zabraknąć, bo wszyscy w obozie żyją z tego, co przywiozą transporty. Przypomina, że Polacy mają paczki z domu, a Żydzi i Rosjanie tylko to, co zdobędą z transportów. Narrator nazywa go komunistą i rentierem. Drwi z modlitwy rabina. Biegnie na rampę z Kanadą, gdy blokowy woła na transport.
„ludzi nie może zabraknąć, bobyśmy pozdychali na lagrze. Wszyscy żyjemy z tego, co oni przywiozą.”
Całość. Więźniowie żyją z zagłady innych. To najkrótszy opis człowieka zlagrowanego.