Tekst nie opisuje jego twarzy. Jest więźniem z Polski, dostaje paczki z domu i śpi na pryczy w bloku. Na rampę idzie w marynarce. Pod koniec dnia ma popękane wargi, jest pijany spirytusem, wymiotuje i ledwo trzyma się na nogach.
Narrator opowiada w pierwszej osobie, a w tym opowiadaniu nie pada jego imię. Jest więźniem z Polski: dostaje paczki z domu, więc uważa, że nie musi żyć z transportów, choć w jego walizce są też sardynki i bakalie z Salonik. W obozie czuje się pewnie, mówi o krematoriach jak o codzienności. Na rampę idzie pierwszy raz, bo Henri potrzebuje ludzi. Tam wykonuje polecenia: zabiera bagaże, wynosi niemowlęta, milczy, gdy dziewczyna pyta go, dokąd jadą. Czuje złość na ludzi z transportu, że przez nich musi tu być, i pyta Henriego, czy są dobrymi ludźmi. Wieczorem mówi, że ma dosyć, a w nocy wymiotuje pod wagonem. Obóz wydaje mu się wtedy zatoką spokoju. To przykład człowieka, którego obóz zmienia tak, że zło staje się dla niego zwykłą pracą.
„rozpuszczonym w wodzie cyklonem, który znakomicie truł wszy w ubraniach i ludzi w komorze gazowej”
Całość. Jednym zdaniem narrator zestawia wszy i ludzi. Ton jest rzeczowy, jakby mówił o środku czystości.
„W obozie bowiem panuje zawistna sprawiedliwość: gdy możny upadnie, przyjaciele starają się, by upadł jak najniżej.”
Całość. Obóz ma własne prawa, odwrotne niż przyjaźń na wolności.
„Kto ma żarcie w obozie, ten ma siłę.”
Całość. Głód decyduje o wszystkim, także o tym, kto przeżyje.
„To stąd ładują towar na Birkenau: materiał do rozbudowy obozu i ludzi do gazu.”
Całość. Ludzie są tu towarem jak cegły i deski.
„Pijemy wodę, mdła i bez smaku, na konto pieniędzy i ludzi, których jeszcze nie ma.”
Całość. Zdanie z rozmowy przy wodzie kupionej od wartownika. Cudza śmierć ma tu swoją cenę.
„odpowiadają w krematoryjnym esperanto”
Całość. Język obozu łączy ludzi z różnych krajów, ale służy zagładzie.
„Jest prawo obozu, że ludzi idących na śmierć oszukuje się do ostatniej chwili”
Całość. Kłamstwo staje się w obozie zasadą.
„Jest to jedyna dopuszczalna forma litości.”
Całość. Litość polega tu na tym, żeby człowiek nie wiedział, że idzie na śmierć.
„to właśnie w niej wozi się gaz, gaz, którym trują tych ludzi”
Całość. Znak pomocy służy zbrodni.
„Nie odjedzie auto bez jego wiedzy i jego kreski: Ordnung muss sein.”
Całość. Zagłada jest dokładnie liczona i zapisana.
„Słuchaj, Henri, czy my jesteśmy ludzie dobrzy?”
Całość. Jedyne pytanie o moralność w opowiadaniu zostaje bez odpowiedzi wprost.
„wzbiera we mnie zupełnie niezrozumiała złość na tych ludzi, że przez nich muszę tu być”
Całość. Narrator kieruje gniew na ofiary, nie na katów.
„Naraz obóz wydał mi się jakąś zatoką spokoju.”
Całość. Po rampie obóz wydaje się narratorowi bezpiecznym domem.
„Był to dobry, bogaty transport.”
Całość. Obóz ocenia transport po łupie, nie po liczbie zabitych.
„Transport sosnowiecki już się pali.”
Całość. Krótkie zdanie bez komentarza kończy los piętnastu tysięcy ludzi.