Black Weeks −30% na wszystkie kursy
Dopasuj kurs −30% →

Narrator: charakterystyka

Wygląd

Tekst nie opisuje jego twarzy. Jest więźniem z Polski, dostaje paczki z domu i śpi na pryczy w bloku. Na rampę idzie w marynarce. Pod koniec dnia ma popękane wargi, jest pijany spirytusem, wymiotuje i ledwo trzyma się na nogach.

Cechy

  • więzień z Polski, który dostaje paczki z domu
  • przystosowany do obozu, mówi o nim spokojnie
  • zgryźliwy i ironiczny w rozmowie
  • na rampie po raz pierwszy
  • czuje złość na ofiary i sam się jej boi
  • słabnie: ucieka, wymiotuje, ma dosyć

Charakterystyka

Narrator opowiada w pierwszej osobie, a w tym opowiadaniu nie pada jego imię. Jest więźniem z Polski: dostaje paczki z domu, więc uważa, że nie musi żyć z transportów, choć w jego walizce są też sardynki i bakalie z Salonik. W obozie czuje się pewnie, mówi o krematoriach jak o codzienności. Na rampę idzie pierwszy raz, bo Henri potrzebuje ludzi. Tam wykonuje polecenia: zabiera bagaże, wynosi niemowlęta, milczy, gdy dziewczyna pyta go, dokąd jadą. Czuje złość na ludzi z transportu, że przez nich musi tu być, i pyta Henriego, czy są dobrymi ludźmi. Wieczorem mówi, że ma dosyć, a w nocy wymiotuje pod wagonem. Obóz wydaje mu się wtedy zatoką spokoju. To przykład człowieka, którego obóz zmienia tak, że zło staje się dla niego zwykłą pracą.

Cytaty

  • „rozpuszczonym w wodzie cyklonem, który znakomicie truł wszy w ubraniach i ludzi w komorze gazowej”

    Całość. Jednym zdaniem narrator zestawia wszy i ludzi. Ton jest rzeczowy, jakby mówił o środku czystości.

  • „W obozie bowiem panuje zawistna sprawiedliwość: gdy możny upadnie, przyjaciele starają się, by upadł jak najniżej.”

    Całość. Obóz ma własne prawa, odwrotne niż przyjaźń na wolności.

  • „Kto ma żarcie w obozie, ten ma siłę.”

    Całość. Głód decyduje o wszystkim, także o tym, kto przeżyje.

  • „To stąd ładują towar na Birkenau: materiał do rozbudowy obozu i ludzi do gazu.”

    Całość. Ludzie są tu towarem jak cegły i deski.

  • „Pijemy wodę, mdła i bez smaku, na konto pieniędzy i ludzi, których jeszcze nie ma.”

    Całość. Zdanie z rozmowy przy wodzie kupionej od wartownika. Cudza śmierć ma tu swoją cenę.

  • „odpowiadają w krematoryjnym esperanto”

    Całość. Język obozu łączy ludzi z różnych krajów, ale służy zagładzie.

  • „Jest prawo obozu, że ludzi idących na śmierć oszukuje się do ostatniej chwili”

    Całość. Kłamstwo staje się w obozie zasadą.

  • „Jest to jedyna dopuszczalna forma litości.”

    Całość. Litość polega tu na tym, żeby człowiek nie wiedział, że idzie na śmierć.

  • „to właśnie w niej wozi się gaz, gaz, którym trują tych ludzi”

    Całość. Znak pomocy służy zbrodni.

  • „Nie odjedzie auto bez jego wiedzy i jego kreski: Ordnung muss sein.”

    Całość. Zagłada jest dokładnie liczona i zapisana.

  • „Słuchaj, Henri, czy my jesteśmy ludzie dobrzy?”

    Całość. Jedyne pytanie o moralność w opowiadaniu zostaje bez odpowiedzi wprost.

  • „wzbiera we mnie zupełnie niezrozumiała złość na tych ludzi, że przez nich muszę tu być”

    Całość. Narrator kieruje gniew na ofiary, nie na katów.

  • „Naraz obóz wydał mi się jakąś zatoką spokoju.”

    Całość. Po rampie obóz wydaje się narratorowi bezpiecznym domem.

  • „Był to dobry, bogaty transport.”

    Całość. Obóz ocenia transport po łupie, nie po liczbie zabitych.

  • „Transport sosnowiecki już się pali.”

    Całość. Krótkie zdanie bez komentarza kończy los piętnastu tysięcy ludzi.