
Tekst nie opisuje jego wyglądu. Sam nazywa się domatorem i wieśniakiem. Po ślubie siedzi w kącie własnego domu i płacze.
Narrator satyry „Żona modna”. Szlachcic ze wsi, który ożenił się z damą z miasta, bo w posagu dostał cztery wsie graniczące z jego majątkiem. Wiedział, że żona gardzi domatorem, a jednak się zgodził. Ustępuje jej we wszystkim: kupuje karetę, słucha, jak żona każe oddać kucharza, patrzy, jak żona przebudowuje dom i urządza bale. Gdy płonie stodoła, sam gasi ogień. Na końcu godzi się wrócić do miasta i mówi, że próżny żal po szkodzie.
„Bogdaj to żonka ze wsi!”
tom IV, Całość. Piotr uważa, że miasto psuje.
„Modna Filis gardziła sercem domatora.”
tom IV, Całość. Piotr wiedział przed ślubem, że żona nim gardzi.
„Rzekłem: »Ten śmierć kończy«.”
tom IV, Całość. Piotr odpowiada krewnym, że małżeństwo kończy tylko śmierć.
„A ja w kącie nieborak, jak płaczę, tak płaczę.”
tom IV, Całość. Piotr we własnym domu.
„»I osiem nie wystarczy«”
tom IV, Całość. Piotr o tym, ile wsi trzeba na wydatki żony.
„Próżny żal, jak mówią, po szkodzie”
tom IV, Całość. Ostatnie słowa satyry.