
Tekst nie opisuje jego wyglądu. Sam mówi o sobie, że jest Polakiem rodem i szlachcicem. Po słowach widać pewnego siebie mówcę, który zwraca się do króla bez ogródek.
Mówiący w satyrze „Do króla”. Zwraca się wprost do Stanisława Augusta i wylicza mu przywary, które są w istocie zaletami: pochodzenie spoza rodu panującego, młodość, łagodność i miłość do nauki. Przy okazji zdradza własną zazdrość: pyta, czemu sam nie miałby zasiąść na tronie. Na końcu mówi, że pisze satyry, bo król jest dobry, i pochwali go, gdy stanie się zły. Przez tę ironię ośmiesza ludzi, którzy tak myślą o królu.
„Im wyżej, tym widoczniej; chwale lub naganie Podpadają królowie”
tom I, Całość. Otwarcie satyry: im wyższy urząd, tym bardziej widać wady i zalety.
„Wielbi urząd, czci króla, lecz sądzi człowieka.”
tom I, Całość. Satyra szanuje urząd, ale ocenia człowieka.
„Jesteś królem, a czemu nie królewskim synem?”
tom I, Całość. Pierwsza przywara: król nie pochodzi z rodu panującego.
„Tyś królem, czemu nie ja?”
tom I, Całość. Mówiący zdradza zazdrość szlachcica.
„Tyś nań wstąpił mający lat tylko trzydzieści”
tom I, Całość. Trzecia przywara: młodość króla.
„Zdzieraj, a będziesz możnym, gnęb, a będziesz wielkim”
tom I, Całość. Ironiczna rada, jak rządzić.
„Mądry przedysputował, ale głupi pobił.”
tom I, Całość. Krytyk króla gardzi nauką.
„Bądź złym, a zaraz kładąc twe cnoty na szalę, Za to, żeś się poprawił, i ja cię pochwalę.”
tom I, Całość. Puenta: satyryk pochwali króla, gdy ten będzie zły.