
Tekst nie opisuje jej twarzy. Mąż mówi, że jest piękna, grzeczna i rozumna. W podróży otacza się pudłami, kornetami i zwierzętami: ma suczkę, kanarka, srokę, kotkę z kociętami i mysz na łańcuszku.
Żona pana Piotra, dziedziczka czterech wsi. Wychowana w mieście, w intercyzie zastrzega sobie pobyt w stolicy, własny powóz i osobne pokoje. Krytykuje wszystko, co w dworze stare i polskie: kucharza, parkan, wspólną sypialnię, ogród. Odpycha starego szafarza, z księdzem plebanem wita się chłodno. Przebudowuje dom na pałac pełen porcelany i francuskich książek, urządza bale i śmieje się z męża przy gościach. Gdy mąż wspomina o kosztach, chce wracać do miasta.
„»A pfe, koncept z kalendarza, Moje serce! Proszę się tych prostactw oduczyć!«”
tom IV, Całość. Żona gani męża za czułe słowa.
„To niemczyzna.”
tom IV, Całość. Żona tak nazywa ogród z bukszpanu.