Średniego wzrostu, krępy, nosi stalowe okulary. Ma mocny, namiętny głos.
Ojciec Paneloux to uczony jezuita, poważany w mieście. W pierwszym kazaniu mówi, że dżuma jest karą za grzechy i że mieszkańcy na nią zasłużyli. Potem wstępuje do oddziałów sanitarnych. Przy łóżku umierającego synka Othona widzi cierpienie niewinnego dziecka. W drugim kazaniu mówi już nie „wy”, tylko „my” i wzywa do wiary, która przyjmuje wszystko, nawet to, czego nie da się zrozumieć. Gdy choruje, nie chce wezwać lekarza. Umiera z krucyfiksem w rękach, a na jego karcie wpisano „wypadek wątpliwy”.
„Bracia moi, doścignęło was nieszczęście, bracia moi, zasłużyliście na nie”
rozdział II. Początek pierwszego kazania. Paneloux tłumaczy zarazę jako karę za grzechy i mówi do ludzi „wy”, jakby sam stał z boku.