Black Weeks −30% na wszystkie kursy
Dopasuj kurs −30% →

Bernard Rieux: charakterystyka

Wygląd

Według notatek Tarrou wygląda na trzydzieści pięć lat. Jest średniego wzrostu, ma mocne ramiona, ciemne oczy, krótko obcięte czarne włosy i opaloną skórę. Nosi ciemne ubrania.

Cechy

  • sumienny i wytrwały lekarz
  • skromny, nie uważa się za bohatera
  • nie wierzy w Boga, ale walczy ze złem
  • zamknięty w sobie, powściągliwy w uczuciach
  • solidarny z cierpiącymi

Charakterystyka

Bernard Rieux to lekarz z Oranu, syn robotnika. Jako pierwszy znajduje martwego szczura i jako jeden z pierwszych mówi o dżumie. Na początku epidemii odprowadza chorą żonę do sanatorium poza miastem i przez całą zarazę jej nie widzi. Leczy chorych od rana do nocy, kieruje szpitalem pomocniczym i odmawia Rambertowi zaświadczenia, bo nie może ręczyć, że ten jest zdrowy. Nie wierzy w Boga i mówi Tarrou, że walczy ze światem takim, jaki jest. Po śmierci synka Othona odpowiada Paneloux, że nigdy nie pokocha świata, w którym dzieci są torturowane. Traci przyjaciela Tarrou, a potem żonę. Pod koniec wyznaje, że to on jest narratorem kroniki.

Cytaty

  • „Nic w świecie nie jest warte, żeby człowiek odwrócił się od tego, co kocha. A jednak ja także się odwracam, sam nie wiedząc dlaczego.”

    rozdział IV. Rieux mówi to Rambertowi. Przyznaje, że sam wybrał pracę zamiast bycia przy żonie, i nie umie tego uzasadnić.

  • „I nigdy nie będę kochał tego świata, gdzie dzieci są torturowane.”

    rozdział IV. Słowa Rieux do Paneloux po śmierci synka Othona. To bunt przeciw cierpieniu niewinnych.

  • „Obchodzi mnie tylko, żeby być człowiekiem.”

    rozdział IV. Odpowiedź Rieux na pragnienie Tarrou, by zostać świętym. Rieux nie chce być bohaterem ani świętym, chce być po prostu człowiekiem.

  • „w ludziach więcej rzeczy zasługuje na podziw niż na pogardę”

    rozdział V. Wniosek, który Rieux wyciąga z zarazy i z którym kończy kronikę.

  • „bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika”

    rozdział V. Ostatnie zdanie powieści ostrzega, że zło może wrócić. Radość miasta jest zawsze zagrożona.