Według notatek Tarrou wygląda na trzydzieści pięć lat. Jest średniego wzrostu, ma mocne ramiona, ciemne oczy, krótko obcięte czarne włosy i opaloną skórę. Nosi ciemne ubrania.
Bernard Rieux to lekarz z Oranu, syn robotnika. Jako pierwszy znajduje martwego szczura i jako jeden z pierwszych mówi o dżumie. Na początku epidemii odprowadza chorą żonę do sanatorium poza miastem i przez całą zarazę jej nie widzi. Leczy chorych od rana do nocy, kieruje szpitalem pomocniczym i odmawia Rambertowi zaświadczenia, bo nie może ręczyć, że ten jest zdrowy. Nie wierzy w Boga i mówi Tarrou, że walczy ze światem takim, jaki jest. Po śmierci synka Othona odpowiada Paneloux, że nigdy nie pokocha świata, w którym dzieci są torturowane. Traci przyjaciela Tarrou, a potem żonę. Pod koniec wyznaje, że to on jest narratorem kroniki.
„Nic w świecie nie jest warte, żeby człowiek odwrócił się od tego, co kocha. A jednak ja także się odwracam, sam nie wiedząc dlaczego.”
rozdział IV. Rieux mówi to Rambertowi. Przyznaje, że sam wybrał pracę zamiast bycia przy żonie, i nie umie tego uzasadnić.
„I nigdy nie będę kochał tego świata, gdzie dzieci są torturowane.”
rozdział IV. Słowa Rieux do Paneloux po śmierci synka Othona. To bunt przeciw cierpieniu niewinnych.
„Obchodzi mnie tylko, żeby być człowiekiem.”
rozdział IV. Odpowiedź Rieux na pragnienie Tarrou, by zostać świętym. Rieux nie chce być bohaterem ani świętym, chce być po prostu człowiekiem.
„w ludziach więcej rzeczy zasługuje na podziw niż na pogardę”
rozdział V. Wniosek, który Rieux wyciąga z zarazy i z którym kończy kronikę.
„bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika”
rozdział V. Ostatnie zdanie powieści ostrzega, że zło może wrócić. Radość miasta jest zawsze zagrożona.