Mężczyzna młody jeszcze, o ciężkiej sylwetce i masywnej, porytej twarzy z szerokimi brwiami. Często pali papierosa.
Jean Tarrou przyjeżdża do Oranu niedługo przed epidemią i mieszka w hotelu. Prowadzi notatki, w których zapisuje drobne, dziwne zdarzenia, na przykład staruszka plującego na koty. Narrator korzysta z tych notatek w kronice. Tarrou wymyśla ochotnicze oddziały sanitarne i sam je organizuje. Na tarasie opowiada Rieux, że jego ojciec był prokuratorem i że po rozprawie, na której ojciec żądał śmierci oskarżonego, odszedł z domu i postanowił walczyć z każdym zabijaniem. Chce wiedzieć, czy można być świętym bez Boga. Umiera na dżumę w domu Rieux, gdy epidemia już słabnie.